همایش بین المللی با عنوان بیداری امریکا و جنبش وال استریت در دانشکده مطالعات جهان دانشگاه تهران برگزار شد. مقاله یی را ارائه کردم که البته صفحه نخست ان را در وبلاگ می گذارم. اینت مقاله دارای بیش از 107 عکس - 9جدول و 21 ویدئوهای زیادی است که امکان عرضه ان نیست.
بسیاری از کارشناسان در دهه دوم قرن بیست و یکم بر این باورند که " تنها واقعیت مسلم و تغییر ناپذیر در دنیا " این است که همه چیز غیرقابل پیش بینی است.
این موضوع نه فقط در پیدایش " موج بیداری اسلامی " که شمال افریقا تا غرب اسیا را در بر گرفته می توان مشاهده کرد بلکه جنبش " تسخیر وال استریت " هم در زمره رویدادهای غیر قابل پیش بینی قرارمی گیرد.
در دهه پایانی قرن بیستم ، تفکری واحد که ریشه درآمریکا داشته در مقیاس جهانی فراگیر شد. این تفکر بر دو ستون استوار بوده است. نخست " پایان تاریخ" که بر گرفته از اثر میشل فوکویاما نظریه پرداز پراوازه بود و دیگری " زمین تخت است" که عنوان کتاب توماس فریدمن سرمقاله نویس آمریکایی است. هر دوی اینها معتقد بودند که بشریت وارد جهان جدیدی شده که در آن اقتصاد بازار، دموکراسی و جهانی سازی ، در نهایت " پایان تاریخ " را رقم میزند.دیدگاهی که شرایط سیاسی و اجتماعی کنونی گیتی ، بصورت حیرت اوری در حال زدن مهر " باطل شد " بر ان است.
به نظر می رسد این دیدگاه که غرب دچار یک " غافلگیری راهبردی " شده شاید تنها مفهومی است که می تواند شرایط کنونی را توجیه کند. متفکرانی هم هستند که معتقدند بایستی به " جهان پسا غرب " اندشید. موضوعی که موسسه امنیت اتحادیه اروپا ، در قالب گزارشی با عنوان "جهان در سال 2025" به ان اشاره کرده است.
نحوه بازتاب " جنبش وال استریت" در رسانه های غربی می تواند پرده از دغدغه تصمیم سازان غربی و حتی تصمیم گیران نسبت به ان بردارد. این یک رویداد اجتماعی است که دارای ارزش خبری است. هر رخدادی که ارزش خبری داشته باشد ، قابلیت ان را دارد که بصورت منصفانه یی در قاب رسانه ها جای گیرد.
خبرنگاران تلویزیونی معادله یی را برای خبر بیان می کنند. در این معادله ، خبر برابر است با تازگی ضربدر تاثیر ضربدر مجاورت. سر دادن شعار ضد سرمایه داری در کنار بازارهای بورس انهم در نیویورک که مهد نظام کاپیتالیستی است ، یک موضوع تازه است.
جنبش وال استریت در دنیا موج ایجاد کرده است. معترضان در وال استریت نیویورک همان شعاری را سر می دهند که در واشنگتن و نیوجرسی و ... هم پژواک دارد. این شعار در لندن ، رم و برلین تا توکیو ، بانکوک و .. هم سر داده می شود. پس میزان تاثیر ان هم فراوان و ارزش مجاورت ان زیاد است.
نخستین بار در اوایل سال 2011میلادی ، مجله ی اد باستر که مجله ای ضد مصرف گرایی است،نیاز به وجود چنین جنبشی را پیشنهاد کرد. انتشار گزارشی در دهم سپتامبر در اینترنت، شایعه ی ایجاد جنبش وال استریت را تقویت کرد. هرچند که حدود یک ماه بعد از این ماجرا بود که رسانه ها به بررسی جنبش تن دادند. اینترنت در روز 6اکتبر ، ناگهان قطع شد. هرچند که جامعه ی جهانی نتوانست کمکی کند اما حداقل، توجهشان به جنبش جلب شد.
6اکتبرهمان روزی بود که پلیس امریکا ،شمار زیادی از معترضان را حوالی پل بروکلین نیویورک دستگیر کرد و تصاویر استفاده از اسپری فلفل توسط پلیس، پخش شد. کمی بعد، رسانه ها هم به حمایت از مردم برخاستند. بن برکوئیتز از رویترز گزارش داد که موج اعتراضها تمامی جهان را احاطه کرده است. وی در مقاله اش زندگی معترضان جنبش وال استریت را به تصویر کشیده است. این جنبش در اصل از از روز 13جولای 2011،پس از انتشار مطلبی تحت عنوان دعوت معترضان به تجمع در وال استریت در روز 17سپتامبر در منهتن جنوبی توسط گروه فعال ادباستر آغاز شد. برکوئیز می گوید: اکانت نیویورکیست که بیش از 1100بار دیده شد ، یکی از اولین اکانت هایی بود که توجه معترضان را اواسط سپتامبر به خود جلب کرد و اولین جرقه برای این جنبش اجتماعی شد.
آغازگر حرکت پرحجم رسانه های اجتماعی ، روز 17سپتامبر بوده است. امار توئیت ها طی 24ساعت،850% افزایش یافت. در روزهای بعدی،معترضان بر میزان استفاده ی از شبکه های اجتماعی چون فیس بوک،توییتر و یوتیوب به منظور انتشار تصاویر،ویدئوها و تفکراتشان ، افزایش دادند. اما تمامی این فعالیت ها نتوانست وارد جریان اصلی رسانه ای بویژه شبکه های تلویزیونی شود.
نخستین گزارشهای رسمی رسانه ای حاکی از کمبود پوشش های خبری بود. بیشتر گزارشها شامل گزارش اریک رندال درباره ی آتلانتیک در تاریخ 28سپتامبر2011 بود. روزنامه نگاران نوشتند که این نوع پوشش خبری، بازتاب کاستی های این مبارزه است.
انتشار عکس ها ، تصاویر و مطالب وبلاگ های مرتبط با جنبش وال استریت در تاریخ 6
.....اکتبر سبب افزایش آمار خیره کننده ی 13133 پیغام در فروم های اینترنتی شد.
ادامه دارد
