نگارش متن تصوير (۳)
ساعت ۱٠:٤۱ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٥/۱٠/٢٠   کلمات کلیدی:

این اصل را همواره به خاطر بسپارید: کیفیت تصاویر، نسبت به متن، از اهمیت بیشتری برخوردار است.

تلویزیون، رسانه یی تصویری است، نه صوتی، بنابراین متن خود را هماهنگ با تصویری که بیننده خواهد دید بنویسید. اگر این گونه نباشد، تمرکز بیننده را مختل خواهید ساخت، و در برخی موارد گوینده هم گیج خواهد شد.

 خبری را مشاهده می کردم که متن گوینده حاکی از تهدید به بمب گذاری در فرودگاه هیتروی لندن بود. مشکل این بود که تصویر، یک وانت را نشان می داد و همین مساله منجر به وقفه ناگهانی در سخنان گوینده شد. (احتمالاً پیش از بخش خبری فرصت خواندن متن را نداشت، اما این حکایت دیگری است.) سرانجام، در متن خبر مشخص شد که پلیس فرودگاه به وجود یک وانت متوقف شده در محوطه مشکوک شده بود.

این ناهماهنگی میان آنچه بینندگان می دیدند و آنچه می شنیدند کاملاً اجتناب پذیر بود اگر در نخستین جمله به وانت اشاره می شد، یا اگر در ابتدای امر تصویری از فرودگاه نشان داده می شد. آغاز همزمان متن و تصویر و اشاره به وانت در شروع پاراگراف دوم نیز می توانست مانع بروز چنین اشکالی شود. شما تقریباً همیشه گزینه هایی جهت هماهنگ ساختن کلام با تصاویر در اختیار دارید.

باید به هر طریقی سعی کنید پیش از نگارش متن - تصاویر را ببینید. (نرم افزارهای نوین اتاق خبر این امکان را برای همه فراهم اورده است.)

تصاویر می توانند خبر ارسالی (یا هر منبع خبری دیگر) را تأیید یا حتی آن را تکمیل کنند. ممکن است آن را نیز نقض کنند.

یک بار یک خبر ارسالی حاکی از احتمال بهم خوردن دو قایق را می خواندم، در حالی که تصاویر وقوع این تصادف را بوضوح نشان می داد، بنا بر این متن را  طبق آنچه با چشمانم دیده بودم نوشتم، نه طبق خبر ارسالی. (در چنین مواردی لازم است ویرایشگر را از وجود این تناقض مطلع سازید زیرا وی این فرصت را پیدا نخواهد کرد که تصاویر را ببیند.)

 

البته برخی تناقض ها به این سادگی برطرف نمی شود. مثلاً گاهی از یک طرف اخبار ارسالی به "وقایع غم انگیز" یا "افراد مصیبت دیده" اشاره دارد و از طرف دیگر شما تصاویری از افراد خندان و شاد دریافت می کنید.

این اتفاق یک بار در زمان جنگ بوسنی افتاد. سربازان جبهه فایق بندرت مانند اسیران غمگین و افسرده بنظر می رسند.پس نوشتن متنی درباره مصیبت های جنگ برای تصاویر سربازان شاد و پیروز، منطقی نیست. تصاویر را همچون یک منبع خبری و اطلاعاتی تلقی کنید، زیرا دیدن برابر با باورکردن است .

نوشتن متن برای تصاویر، هنر برقراری تناسب میان کلام و تصویر است، با این حال کلمات باید به خودی خود معنا دار باشند. طبعا شما بنا به این دلایل قصد ندارید هنگام نوشتن مستقیماً به بیننده بگویید که در حال مشاهده چیست؟

نخست ، ممکن استتصاویر پخش نشود (یا ارتباط زنده دچار اشکال شود.)؛ بروز نقص فنی برخی مواقع گریزناپذیر است.

 دوم اینکه به هردلیل ممکن است همزمانی تصاویر و کلام به هم بخورد (مثلاً بدلیل سرفه کردن گوینده). درچینن موقعیتی تصاویر چیزی را نشان خواهند داد که متن گویای آن نیست.

سومین نکته هم این است که ، تصاویر باید این اجازه را به بیننده بدهد که خود، آنها را تعبیر کند. ممکن است در متن چنین عبارتی بنویسید:"شما شاهد یک شکست عظیم می باشید"، در حالیکه بیننده به این فکر کند :"من شاهد پیروزی بزرگی هستم". جمله بندی شما این تفاوتها را ایجاد می کند.

ممکن است گاهی فکر کنید که لازم است به مخاطب بگویید "این تصویر مربوط به ... است"، زیرا برای درک رویداد مهم است. اما گاهی تصویر گویای رویداد است. زمانی که تصویر مربوط به رویداد نیست و شما برای روشن شدن مطلب از آن استفاده می کنید- که در اکثر موارد چنین است-به یاد داشته باشید که هرچه توصیف شما بیشتر باشد وقوع اشتباه هم محتمل تر خواهد بود.