نوشتن برای تصوير (۴)
ساعت ۱٢:۱۱ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٥/۱٠/٢٤   کلمات کلیدی:

تصویر را نوعی سرمایه بدانید و با آن مانند یک مضمون دیداری برخورد کنید.

هنگام دیدن تصویر، محتوای آن را جست و جو کنید. به مطالبی که تصویر می تواند بهتر از کلمات گویای آنها باشد، توجه کنید.

 آیا مطلب غیر معمول، مهم یا جالب توجهی در آن وجود دارد که در نگاه اول از چشم دور مانده یا در اخبار ارسالی ذکر نشده باشد؟

به حالت چهره ها دقت کنید. آیا احساس خاصی در آنها دیده می شود؟ رضایت یا نگرانی را در آنها می بیند؟ آیا شور و اشتیاق درجمعیت می بینید یا کسالت و خستگی ؟

به جزئیاتی که ممکن است در نگاهی گذرا به تصویر دیده نشود دقت کنید. پشت درختانی که در اثر گردباد از ریشه کنده شده اند ممکن است خانه ای هم خراب شده باشد.

پشت سر مادر ماتم زده ای که فرزندش تیر خورده است ممکن چند سرباز را با چهره های خندان ببینید.

به یاد داشته باشید آنچه در تصویر می بینید، بستگی به قدرت تعبیر شما دارد. بجای تفسیر کردن تصاویر، گاهی ارائه یک پیشنهاد به بیننده و جلب توجه وی به بخشی از تصویر مؤثرتر است.

به عنوان مثال، بجای گفتن "گروهی از آتش نشانان که با بی حوصلگی در گوشه ای نشسته اند" می توان گفت "خیلی سرحال بنظر نمی رسند". این تفاوت بسیار ظریف و درعین حال مهم است.

 شما نباید سعی کنید بگویید که تصویر قطعاً چه نکته ای را بیان می کند، بلکه بیانگر ان باشید که تصویر می تواند دربرگیرنده چه مفهومی باشد. این روش فضای بازی برای تعبیر مخاطب باقی می گذارد.

بیننده زمانی احساس خستگی می کند که مجبور شود تمام حواسش  را به نکته معینی اختصاص دهد.

به این مطلب توجه کنید و در نوشتن متن - مهارت بیشتری به خرج دهید. حتی اگر جمعیتی را درحالت خستگی و خمیازه کشیدن می بینید، بگویید "بنظر خسته می آیند" نه "خسته اند" یا "خسته بودند". اگر نتوانستید به توافق نظر کامل برسید، در این صورت بهتر آنچه را در تصویر می بینید، بصورت مستقیم نقل کنید.

چه تصویر متن را هدایت کند، چه متن تصویر را، حاصل کار باید مؤثر و جذاب باشد.

 دو نوع تصویر وجود دارد: تصویر خام یا راش و تدوین شده یا مونتاژی . نوار خام شامل تصاویر تدوین نشده است، تصاویری که به ترتیب زمان تصویربرداری کنار هم قرار گرفته اند.

تصاویر تدوینی همان نسخه یی است که پخش می شود. اگر این امکان وجود داشته باشد که تصاویر را متناسب با جملات متن تدوین کنید، بسیار مؤثر خواهد بود. در برخی اتاق های خبر این کار صورت می گیرد. این امکانی است که تمامی اتاق های خبر از آن بهره مند نیستند (به دلیل  نبود نرم افزارهای نوین - محدودیت زمان و نیروی انسانی).

برخی برای متن های متفاوت و تا زمان رسیدن تصاویر تازه و کاملتر، از تصاویر قبلی استفاده می کنند، یا حتی تا زمانی که تهیه کننده به تصاویر تکراری اشخاص و رویدادها اعتراض کند.

این یکی از تفاوتهای بزرگ موجود میان فعالیت های یک اتاق خبر شبانه روزی و یک شبکه محلی است.

در گذشته، خبرهای تکراری بصورت مستمر در بخش های خبری پخش می شد، و با اینکه متن تغییر داده می شد ولی تصاویر یکسان باقی می ماند، زیرا  نه زمان و نه نیروی کافی جهت تهیه VO های متفاوت برای یک رویداد وجود داشت و تنها زمانی که این امر بسیار حیاتی می نمود، تغییرات صورت می گرفت، اما بهر حال این اتفاق بندرت می افتاد.