روش های دخل و تصرف رسانه يی (۱)
ساعت ٧:۱٠ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٦/۸/٥   کلمات کلیدی:

استاد عزیز دکتر شکرخواه چندی پپش در وبلاگشان مقاله یی از ؛ مایکل پرنتی ؛ را معرفی کردند . ان را برای دست اندرکاران حوزه رسانه کاربردی یافتم . امید دارم برگردان فارسی ان برای دوستداران حوزه ارتباطات مفید باشد. 

اهالی رسانه معتقدند که جهت گیری در مورد برخی اخبار امری اجتناب ناپذیر است. این گونه جهت گیری ها به دلیل فشارهای ناشی از محدودیت های زمانی و بودجه ای، قضاوت های نادرست انسانی و دشواری تبدیل یک روایت پیچیده به یک گزارش مختصر و کوتاه بوجود می آیند. این استدلال تا آنجا پیش می رود که می گوید هیچ بنگاه اطلاع رسانه یی نمی تواند همه مسائل را گزارش کند و "گزینش" امری حتمی است.

سوء تعبیرهای رسانه یی تنها نتیجه خطاهای طبیعی و سهوی و مشکلات روزمره مراحل تولید نیست. این درست است که رسانه ها ناچار به گزینش مطالب هستند، اما اصول این گزینش چیست؟ جانبداری های رسانه ای بطور تصادفی و نامنظم صورت نمی گیرند، بلکه پیوسته در یک جهت کلی اتفاق می افتد.

جریان رسانه های اتحادیه ای (صنفی) به ندرت به سمتی می رود که باعث رنجش افرادی شود که دارای قدرت سیاسی و اقتصادی باشند (از جمله افرادی که خود صاحب آن رسانه باشند یا در آن تبلیغات انجام دهند).

آنچه خواهد آمد روشهای متداول دخل و تصرف رسانه ای است:

کتمان از طریق حذف: این روش یکی از متداول ترین شیوه های دخل و تصرف رسانه یی به شمار می رود. این کار گاهی باعث می شود نه فقط جزئیات حیاتی روایت، بلکه کل آن حذف شود. گزارشهایی که برمبنای منافع صاحبان قدرت تهیه می شود به ندرت حقایق را منعکس می کند.

به عنوان نمونه در نظر بگیرید مسمومیت شماری از افراد توسط فردی که دچار اختلالات روانی است تبدیل به یکی از خبرهای برجسته در رسانه می شود، در حالی که خبری چون بیماری ریوی هزاران کارگر یک کارخانه صنعتی بزرگ (که صاحبان آن از صاحبان عمده تبلیغات آن رسانه هستند) طی چندین دهه متوالی مسکوت بماند.

رسانه اغلب خبرهای جنجالی و احساسی را یا مسکوت گذاشته یا کمتر به آنها بها می دهند. مثلا در سال 1965 نظامیان اندونزی (که توسط ارتش امریکا و سازمان سیا از لحاظ مشاوره یی، تجهیزات و مالی حمایت می شدند) رئیس جمهور احمد سوکارنو را خلع کردند و حزب کمونیست و هم پیمانان آن را ریشه کن ساختند و اقدام به قتل عام نیم میلیون (به عقیده بعضی حدود یک میلیون) نفر کردند، که در زمره بزرگترین قتل عام یک توده سیاسی بود. ژنرالها نیز صدها بیمارستان، کتابخانه، مدرسه و مراکز تجمع کمونیستی را تخریب کردند، که این می توانست یکی از جنجالی ترین روایت های خبری باشد. اما فقط سه ماه بعد تنها یک اشاره گذرا به این حادثه در مجله تایم و چهار ماه بعد گزارشی ازاین واقعه در نیویورک تایمز درج شد، که آن هم همراه با سرمقاله ای بود که ارتش اندونزی را برای این اقدام بجا ستایش    می کرد.

اطلاعات درباره سرکوبها، قتلها و جنایتهای گروهی توسط کشورهای تحت حمایت امریکا و گماشتگان جناح راست آن (مانند ترکیه، اندونزی، عربستان سعودی، مراکش، ال سالوادور، گواتمالا و ...) بآسانی از جریان رسانه ای حذف می شود.

: گاهی حذف و سانسور برای پیشبرد اهداف کافی نیست و رسانه بجای تجاهل و نادیده انگاشتن یک خبر، اقدام به حمله شدید نسبت به آن می کند. مثلا در طول 40 سال سازمان CIA خود مسوولیت قاچاق مواد مخدر را در ایتالیا، فرانسه، هندوچین، افغانستان و امریکای مرکزی و جنوبی بعهده داشت. این فعالیت توسط یک بررسی وسیع که توسط خود مجلس سنا و براساس شواهد مردمی صورت گرفت، افشا شد. ولی رسانه ها به شدید ترین نحو با این شواهد مقابله کردند و آنها را انکار کردند.

 حمله کردن و تخریب هدف :در سال 1996، هنگامی که "مرکوری نیوز" اطلاعات مفصلی درباره محموله های کراکِ CIA که شرق لوس آنجلس را فرا گرفته بود، منتشر کرد، دیگر این امکان وجود نداشت که آن را نادیده گرفت، از این رو    رسانه های مزبور اقدام به محکوم کردن آن نمودند. مقاله های واشنگتن پست و نیویورک تایمز و گزارشهای تلویزیونی و PBS اعلام کردند که هیچ گونه شواهدی مبنی بر دخالت CIA در این موضوع  وجود ندارد، و برچسب "ژورنالیسم بد" را بر مقالات مرکوری نیوز زدند و عنوان کردند که مشکل اصلی علاقه عوام به این گونه جنجالهاست، که چیزی جز سوء استفاده از ساده لوحی مردم، عوام فریبی، برانگیختن هیجانات و ... نیست. در حقیقت مقالات مرکوری نیوز مبتنی بر یک سال تحقیق و بررسی بود و نامهای عاملان اصلی را  ذکر کرده بود، اما درمقابل، جریان رسانه یی براحتی آن را انکار کرد و به مردم گفت که تمامی شواهد، دروغین است ، و با تکرار این اکاذیب، CIA را از هرگونه دخالت در مساله قاچاق مواد مخدر تبرئه کرد.

برچسب زنی: برچسب، یک موضوع را با دادن یک وجهه مثبت یا منفی به آن بسادگی تعریف می کند، بدون ارائه هرگونه جزئیات. برخی برچسب های مثبت: "ثبات"، "رهبری استوار رئیس جمهور"، "دفاع جسورانه" و برخی برچسب های منفی: "شبه نظامیان چپ گرا"، "تروریست های مسلمان"، "نظریه پردازان توطئه چینی".

یکی از برچسب های فریبنده اصطلاح "اصلاحات" است، واژه یی که به غلط بر تخریب اصلاحات اجتماعی اطلاق می گردد. برخی رسانه ها هنگامی که می خواهند به حذف برنامه های یاری رسانی به خانواده اشاره کنند از عبارت "اصلاحات رفاهی" استفاده می کنند.

 طی سی سال گذشته، "اصلاحات مالیاتی" به عنوان یک حسن تعبیر بر قوانینی اطلاق می گردد که بطور مداوم از مالیات درآمدهای بالا کاسته و بیشترین فشار مالیاتی را بر درآمدهای متوسط و پایین تحمیل کرده است.