درسی برای دانشجویان کارشناسی ارشد درس پوشش خبری

   چهار پنج سالی رییس دفتر ایرنا در ژاپن بودم. فقط دو سه خبرنگار ازکشورهای غرب اسیا و شمال افریقا (خاورمیانه ) در توکیو بودند. رسانه های ژاپنی در مورد رویدادهای مهمی که در این منطقه روی می داد بعضا از من هم می خواستند که نظرم را در ارتباط با ان بیان کنم. این به باور پذیری نزد مخاطب کمک می کند که فردی نزدیک به رویداد در مورد ان اظهار نظر کند. بسیاری اوقات رویدادهایی در الجزایر ، مغرب و... روی می داد که بنده اطلاعات یا تحلیلی قابل ارائه در مورد ان نداشتم و طبعا با عذرخواهی از خبرنگار ،‌ می گفتم که احاطه ام در این زمینه کافی نیست. 
 حال اما زمانی که در چارچوب حوزه کاری ام ، اظهار نظر می کردم . فرایند جالبی روی می داد که درسی بود برای من که کار خبری می کردم. شمارگان روزنامه یومیوری شیمون صبح ها 12 میلیون نسخه بود و عصرها هم دو میلیون. مقایسه کنید با شمارگان سر جمع همه روزنامه ها در ایران که متاسفانه بعید می دانم به یک میلیون نسخه برسد.
خبرنگار ژاپنی پس از انکه خبر را تنظیم می کرد برای من می فرستاد تا اگر حک و اصلاحی نیاز است انجام دهم. گاهی نکته ای به ان اضافه می کردم یا با حذف واژه یا جمله ای ،‌ برایشان می فرستادم . بارها اتفاق می افتاد که حدود یک ساعت پیش از انکه روزنامه زیر چاپ برود ، دو باره تماس می گرفتند که اگر نظر تازه ای هست در خبر اعمال شود.
  راز این فرایند را روزی از یکی از خبرنگاران پرسیدم که پاسخ قابل تاملی داد. گفت ما دیدگاه شما را در قبال موضوع می خواهیم نه تحلیل خودمان را . دیدگاه روزنامه در قالب سرمقاله یا مقاله نوشته می شود. پس وقتی نظر کارشناس را جویا می شویم اگر پذیرفت که با ما  مصاحبه کند بایستی صرفا دیدگاه او منتشر شود. نکته دوم هم منبع خبر و خبرنگار ،‌ ارتباطی دو سویه دارند که ممکن است سال ها استمرار یابد پس نباید براحتی زمینه قطع ان را فراهم کرد. نکته سوم هم ، وجود تکذیبیه در کشوی میز خبرنگار سبب از بین رفتن اعتماد می شود بنابر این صحت و دقت نسبت به سرعت از اولویت بیشتری برخوردار است که سرمایه هر رسانه نسبت مستقیم با اعتماد مخاطبان دارد. 
   اما در جایی دیگر ،‌خبرنگاری به من زنگ می زند ، می نویسم شماره شما را نمی شناسم اگه ممکنه معرفی بفرمایید . معرفی می کند ، می گویم پس از جلسه تماس می گیرم . کمتر از یک ساعت بعد تماس می گیرم . وقتی موضوع را مطرح می کند با صداقت رسانه ای می گویم در این مساله صاحب صلاحیت نیستم چون اطلاعات لازم را ندارم . بصورت معمول یکی دو دقیقه ای مکالمه به درازا می کشد، می کوشد مرا برای اظهار نظر متقاعد کند که البته کارش قابل تقدیر است.من هم دوستانه پاسخ می دهم که اگر موضوعات خارجی که در حوزه کاری ام باشدبا کمال میل پاسخ می دهم . 
 صبح روز بعد دوستی گفت که مصاحبه ات را دیدم . روزنامه را خواندم ،‌ حرف های رد و بدل شده در مکالمه تلفنی که انصافا ارزش خبری هم نداشت ،‌ به عنوان مصاحبه چاپ شده بود. شگفت زده نشدم چون خبرنگار بایستی دنبال کسب خبر باشد اما ایا مصاحبه شونده هیچ حقی ندارد،  ولو به اندازه یک جمله که به او گفته شود تلفنش در حال ضبط شدن است یا قصد چاپ این مکالمه را دارد. سال هاست هم کار خبری می کنم و هم معلمی در حوزه رسانه. به نظرم همه باید بکوشیم که اعتماد میان مثلث طلایی یاران رسانه ای ، مخاطب و منابع خبری افزایش یاید وگرنه این زنجیره ، معیوب باقی می ماند.  
/ 0 نظر / 52 بازدید