روایتگری یک سویه به جای مستند در شبکه " من و تو "

روایتی از  روزهای اخر عمر شاه در شبکه " من و تو " پخش شد. این شبکه حلقه یی از امپراتوری رسانه یی "‌رابرت مرداک " یهودی است . راوی این قصه فرح دیبا ،‌ اخرین همسر شاه ایران بود.  شهبانو فرح بیوه که لباسی مشکی به تن داشت بصورت شگفت اوری کوشش می کند تا چهره یی میهن دوست و البته مظلوم از محمدرضا شاه را بازسازی کند.

 در برنامه  " از تهران تا قاهره " ، رفتار فردی و  نحوه  تصمیم گیری ماههای پایانی عمر شاه بصورت گزینشی گنجانده شده است. این گفتگوی یک طرفه که عنوان مستند بر ان گذاشته شده است می کوشد با نقل گزینشی تاریخ ،‌ رفتار محمدرضا را قابل پذیرش جلوه دهد و بگونه یی او را از جنایتهایش در حق مردم ایران تطهیر کند. تاریخی که فرح پیش از این هم  کوشید باب میل خاندان سلطنتی  پهلوی در شبکه  " بی بی سی فارسی " روایت کند.

در این برنامه تلویزیونی ،‌ مصاحبه های محمد رضا شاه در هفت یا هشت ماه  پایان عمرش پخش می شود و فرح با حالتی " حزین و توام با تاسف " ان را برای مخاطب توجیه می کند. دکور ، نورپردازی ، میزانسن ،‌حرکت دوربین و نحوه روایت گری برای مظلوم نمایی و انسانی نشان دادن رفتار شاه به خدمت گرفته شده است.  

روایت از یک رویداد زمانی می تواند مستند تلقی شود که دیدگاه دو سوی ماجرا بصورت عادلانه بیان شود. قصدم این نیست که روایت فرح دیبا از دوران حکومت پهلوی دوم را از منظر سیاسی و تاریخی نقد کنم  که البته نقد ان از سوی افراد صاحب صلاحیت ضرورتی غیر قابل انکار است .

معتقدم این شیوه روایتگری در چارچوب اصول حرفه یی ‌مستند تلویزیونی تلقی نمی شود بلکه در بهترین حالت ان را می توان یک اگهی بازرگانی با هنرپیشگی  شهبانو فرح دانست.  

/ 0 نظر / 33 بازدید